“芭雷女孩”的梦想
  ความฝันของ “สาวน้อยนักบัลเลต์”

摘自　夏丽／编文　徐永林／绘画《连环画报》2008年 第7总 第637期
จาก เซี่ยลี่/เรียบเรียง สวีหย่งหลิน/วาดภาพ  ใน “เหลียนหวนฮว่าเป้า” ฉบับที่ 637 ประจำปี 2551

5. 在医院里，李月苍白无力的面孔慢慢红润起来，浮肿冰冷的四肢慢慢变得暖和……她那无辜的大眼睛，她那执着的芭蕾梦，感动了很多的人，帮她“圆梦”成为许多人共同努力的事情。
 ในโรงพยาบาล สีหน้าที่ซีดขาวอ่อนแรงของหลี่เยี่ยค่อยๆ มีเลือดฝาดขึ้นมา มือเท้าทั้งสี่ที่เย็นเฉียบค่อยๆ อบอุ่น ดวงตากลมโตที่ไร้เดียงสาของเธอ ความฝันเรื่องบัลเลต์ที่ยึดมั่นของเธอ ทำให้ผู้คนพากันสะเทือนใจ การช่วยให้เธอ “ฝันเป็นจริง” จึงกลายเป็นเรื่องที่หลายคนร่วมแรงกันช่วยเหลือ

6. 李月终于来到北京，观看英国皇家芭蕾舞团的古典芭蕾舞剧《睡美人》，一位舞者还把自己的芭蕾舞鞋送给了她。站在国家大剧院的舞台上，李月竟兴奋地从轮椅里站起来，摆出一个漂亮的舞蹈动作。折损了翅膀的小鸟也要飞翔，远去的“芭蕾梦”又回来了！（完）
 ในที่สุดหลี่เยี่ยก็มาถึงปักกิ่ง มาชมการแสดงบัลเลต์คลาสสิคเรื่อง “เจ้าหญิงนิทรา” ของคณะรอยัล อิงลิช บัลเลต์ นักแสดงคนหนึ่งยังมอบรองเท้าบัลเลต์ของตนให้กับเธอ ขณะยืนอยู่บนเวทีของโรงละครแห่งชาติ หลี่เยี่ยตื่นเต้นจนกระทั่งลุกขึ้นจากรถเข็น แสดงท่าทางเต้นรำอันงดงามออกมา นกน้อยที่ปีกหักก็ยังอยากบิน “ความฝันบัลเลต์” ที่จากไปไกลได้กลับมาแล้ว (จบ)

        在北京2008年残奥会开幕式现场，11岁的李月，来自北川，终于在全世界面前，重新起舞。她的节目，名叫“永不停歇的舞步”。
ในพิธีเปิดการแข่งขันพาราลิมปิก 2008 ปักกิ่ง หลี่เยี่ยอายุ 11 ปี มาจากเป่ยชวน ในที่สุดก็ได้มาอยู่ต่อหน้าคนทั่วโลก เต้นรำอีกครั้งหนึ่ง การแสดงของเธอมีชื่อว่า “ก้าวระบำไม่หยุดชั่วนิรันดร์”